باکترى هاى مغناطيسى از زمين تا مريخ

http://images.google.com/imgres

هزار سال پيش از اختراع قطب‌نماى مغناطيسى در سده‌هاى ميانه(قرون وسطى)، چينى‌ها و يونانيان با ويژگى‌هاى مغناطيسى سنگ‌هاى آهن‌ربا آشنا شده بودند. بخش اصلى نخستين قطب‌نما را قطعه‌‌ى درازى از آهن‌رباى طبيعى(سنگ آهن‌ربا) تشکيل مى‌داد. سپس آدمى دريافت که با مالش دادن يک سوزن آهنى به آهن‌‌رباى طبيعى، مى‌توان نوعى آهن‌رباى ساختگى(مصنوعى) به دست آورد و از آن در ساختمان قطب‌نما بهره گرفت.

در سال 1600 ميلادى، ويليام گيلبرت از ويژگى‌هاى مغناطيسى زمين سخن به ميان آورد. پيش از آن، رابرت ناتمن، قطب‌نماساز انگليسى، دريافته بود که اگر يک سوزن آهن‌ربا شده را با نخ آويزان کند، سوزن در راستاى شمال و جنوب آرايش مى‌يابد. البته، وضع قرارگيرى آن افقى نيست، بلکه آن انتهاى سوزن که به سوى شمال قرار مى‌گيرد، به سوى پايين گرايش دارد. براى مثال، در لندن (جايى که گيلبرت کار مى‌کرد) انحراف سوزن از حالت افقى نزديک 70 درجه است. گيلبرت اين انحراف را ناشى از تاثير ويژگى‌هاى مغناطيسى زمين مى دانست. او باور داشت که زمين همانند يک‌ آهن‌رباى کروى است و ميدان مغناطيسى آن در استوا، حالت افقى و در قطب‌ها، حالت عمودى دارد.

 

ادامه نوشته

: چرا زبان مارها چنگال‌مانند است؟

هزاران سال است که زبان چنگال‌مانند مارها توجه مردم را به خود جلب کرده و به پيشنهاد فرضيه‌هاى گوناگونى پيرامون آن انجاميده است. در بسيارى از فرهنگ‌ها و آيين‌ها، زبان چنگال‌مانند نمادى از بدجنسى و فريبکارى است. ارسطو، نخستين پژوهشگرى است که در مورد اهميت کارکردى زبان چنگال‌مانند مارها نظر داده است. به نظر او، اين ويژگى باعث دو برابر شدن لذت احساس چشايى مى‌شود. 19 قرن پس از او، هوديرنا بيان کرد که زبان چنگال‌مانند براى پاک کردن ذر ه‌هاى خاک از سوراخ‌هاى بينى به کار گرفته مى‌شود؛ زيرا مارها هميشه روى زمين مى‌خزند يا در سوراخ‌ها و غارچه‌هاى زيرزمينى پيش مى‌روند. نظريه‌‌هاى ديگرى نيز بيان شد. از جمله، مارها با چالاکى حشر ه‌هاى کوچک را بين نوک‌هاى زبان چنگال‌مانندشان به دام مى‌اندازند. در آغاز قرن بيستم نيز  برخى بر اين باور بودند که زبان مار يک اندام لامسه است که جانور آن را براى ضربه زدن به زمين به کار مى‌گيرد (درست مانند کارى که يک نابينا با عصايش انجام مى‌دهد.)

ادامه نوشته

: قورباغه‌‌ماهى‌ها

قورباغه‌ماهى‌ها، همان‌گونه که از نامشان برمى‌آيد، ماهى‌هاى شگفت‌انگيزى هستند که به قورباغه‌ها همانندى زيادى دارند. درازاى بدن آن‌ها از 3 تا 40 سانتى‌متر است. شکل بدن آن‌ها کروى است و باله‌هاى پامانندى دارند که با آن‌ها مى‌‌توانند از صخره‌ها، سنگ‌ها و تپه‌هاى مرجانى بالا بروند. رنگ بدن اين جانداران گوناگون است. هم‌چنين، مى‌توانند رنگ خود را دگرگون کنند و به رنگ بسترى که بر آن مى‌آرامند( براى نمونه، قطعه‌اى مرجان) دربيايند. از اين رو، بيش‌تر قورباغه‌ماهى‌ها از بسترهايى که بر آن‌ها مى‌آرامند، به‌سادگى شناسايى نمى‌شوند و بنابراين، نه تنها از ديد شکارچيان خود، بلکه گاهى از ديد ماهى‌شناسان نيز پنهان مى‌مانند.

ادامه نوشته

ماجراي كشف پني سيلين

کشف پنى‌سيلين توسط الکساندر فلمينگ اغلب به عنوان رويدادى تصادفى معرفى مى‌شود. بر اسا س داستانى که همه‌ى ما شنيده‌ايم ، هاگ سرگردان کپکى از يک پنجره باز به آزمايشگاه فلمينگ راه يافت و روى محيط کشت بدون سرپوش باکترى‌ها قرار گرفت. سپس، فلمينگ متوجه ناحيه روشنى در محيط کشت شد که از کشته شدن باکترى‌ها خبر مى داد. او بى درنگ به اهميت درمانى اين رويداد پى برد و به زودى پنى‌سيلين به عنوان دارويى جادويى شناخته شد.

ادامه نوشته